ما را بس!

به مناسبت کنکور:

این شعر مربوط به یک روز قبل از کنکور در سالی است که دیپلم گرفتم:

یارب ز در غیب مددی ما را بس

 

بشوی یار و نمائی نظری ما را بس

 

خود بدیدی که نمودم همه نوع جهد وتلاش

 

کوششم بر سر بادی ندهی مارابس

 

چشم هر دشمن خونخوار به کرم دور بدار

 

از حسودان نگذاری عددی مارابس

 

سر زند از من مسکین چه خطاها ،بگذر

 

عذر من را بپذیر حی ولی مارابس

 

آرزوی همه خوبان به ثمرها برسان

 

در دل تار و سیاهی فرجی مارابس

 

جان من طالب نور است سراپانوری

 

در دلم گر بزنی خود شرری ما رابس

 

ناامیدم مکن از ساحت پر مهر خودت

 

بنما در دل "نوشین"فرحی مارابس

سلام!

درمورد اینکه چیزی نمی نویسم فکر نکنید رفته ام آلمان برای تیم ملی هورا بکشم!!!نه خیر ! بنده صد تا سمینار و کلاس ودرس نخونده دارم با یک پسر خیلی شیطون.بنابر این وقت نکرده ام حتی سری به وبلاگم بزنم. راستی اگر من جزئ اعضای تیم ملی بودم با این همه افتخار آفرینی ! سعی می کردم یک مدتی به ایران نیام تا لااقل کمی از عمق فاجعه کاسته بشه!!!!من که هیچ وقت از حوادث ورزشی حرص نمی خورم این بار دارم منفجر می شم. آخه خودمونیم آنگولا هم باید به ما گل بزنه؟.